Monkey See, Monkey Do?

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blogpost heb gemaakt. Ik zal daarom nu vanuit mijn hotelkamer in Sports View Hotel in Kampala dan ook proberen een post te schrijven.

Voordat Wes zijn vorige post op het internet heeft kunnen zetten, hebben wij een bezoekje gebracht aan Kibale Forest. Roland kwam afgelopen vrijdag met het geniale idee om apen te gaan kijken. Hij was er een poosje terug doorheen gereden met Narisi en Milton. Narisi is mee gegaan maar besloot toen we daar waren liever nog een paar minuten te liften en dan naar zijn vriendin gaan.

Uitzicht Onderweg naar Kibale Forest

Toen wij te horen kregen dat er chimpansees waren zijn we direct maar akkoord gegaan met de hoge westerse prijs voor het Chimpansee tracking. Wel waren ze een beetje verbaast toen we als antwoord op de door hun gevraagde dollar prijs de Shilling prijs wouden weten. Maar ja, dat krijg je nou eenmaal als je er een poosje leeft…

We begonnen de wandeling (ja, wandeling.. niet relaxt in een 4x4) met een 20 minuten de weg te volgen. Hierna liepen we het tropische regenwoud in. Na een10-15 minuten kwamen we tot een plotselinge stop,… de gids zag een slang. Een ‘black mamba’, welke naar achteraf wat googlen niet eens in de bossen leeft, naja misschien was die wel verdwaalt.

Toen we op een open plek aan kwamen was er een kleine chimpansee te zien. Niet dat ik hem heb kunnen vinden, maar hij zou er ongetwijfeld geweest zijn. We hebben geprobeerd de kleine chimpansee te volgen, maar nadat de voet van de gids in een kuil (+/- 50 CM) gevuld met olifantenpoep terecht kwam hadden we maar besloten een alternatieve route te zoeken.

Nadat hij zijn voeten gewassen had in een lokaal beekje zijn we verder gelopen. Kort daarna hoorden we de apen ons roepen. We zijn toen haastig richting hun gelopen. Hierna stonden we praktisch oog in oog met een groep chimpansees. De gids vertelde er bij dat als er geen gids bij was, ze ons waarschijnlijk direct hadden vermoord… Goed dat hij er was! (Niet dat we ze zonder hem gevonden hadden)

De apen voelen zich gewoon vrij en zijn ook wild, maar ze vinden de aanwezigheid van mensen (inclusief gids) niet storend en gaan gewoon hun normale gangetje. Dat gangetje was op het moment van aankomst uitbuiken van de net gegeten lunch. Dus wij konden hun op alle gemak fotograferen, filmen en natuurlijk bekijken.

Na een kleine 15-20 minuten bedachten ze zich om ergens anders heen te gaan. Waarop wij de achtervolging in zetten. Één aap, een soort van vriend van onze gids, die volgde hem en liep soms praktisch voor mijn voeten om hem een beetje in de gaten te kunnen houden. Dichtste bij wat ze ongeveer zijn geweest is toch al gauw een meter of 2. Dat zie je dus nooit in een dierentuin.

Omdat we via een andere route zijn vertrokken kwamen we als eindpunt aan op het ‘officiële’ beginpunt. Toch wel aardig dat we de regels achteraf krijgen, waar in bijvoorbeeld stond dat je minimaal 8 meter afstand moet houden van een chimpansee.

Al met al was dit een hele geslaagde dag.

Toen we terug kwamen van Kibale Forest was de auto niet helemaal op en top. Aangekomen in Fort Portal (op zondag) stonden de monteur en de principal ons al op te wachten om hier wat aan te gaan doen. Nederlandse monteurs zijn er niets bij.

Gewapend met een magneet, superlijm en wat lokaal zand ging hij de oude passat te lijf. Met als resultaat een auto die weer als vanouds loopt. Het oude beestje trekt ons nu weer de bulten van dit mooie land op, in plaats van dat je hem af en toe een letterlijk duwtje in de rug moet geven.

Dit is maar goed ook, want vandaag (dinsdag) zijn we vertrokken naar Kampala. Dit was trouwens ook nog maar een wilde gok aangezien er een te kort is aan benzine. Maandag zijn we nog op jacht geweest naar benzine in Fort Portal, maar tevergeefs, alles op. Vandaag hebben we wel en klein gelukje, want er was vanochtend om half 7 benzine bij de Shell (die altijd als eerste op is) en konden we met een zo goed als volle tank onze reis beginnen.

Als je er bij na denkt is Kampala toch best een eind. Het is net alsof je besluit om even naar Maastricht te gaan rijden vanaf Groningen. Nou overnachten we hier in een hotel en gaan we de volgende dag naar Mbale waar we tot 3 januari verblijven.

Maar nu we toch in Kampala zijn besloot Roland (met instemming van ons natuurlijk) ons Kampala de laten zien. Het is een drukke en warme stad. 60% van alle auto’s in Uganda rijd in Kampala (hopelijk schetst dit een klein beeld van wat er op straat rijd). Zo niet, dan volgt het volgende:

Er is geen duidelijke belijning. Op meeste wegen ontstaan rijen vanzelf. Als het druk is de ene kant op dan staan er daar 2 rijen. Is het in de avondspits druk de andere kant op, dan past het verkeer zich aan en staan er 2 rijen die kant op.

Als er ook maar ergens voor aan wil, dan zwaai je even. Dat is een teken van ik neem voorrang, dus wachten. Andersom geld het natuurlijk ook, zwaait er iemand dan moet je hem voorrang geven. Dit staat natuurlijk in geen enkel wetboek, maar ja wat doe je er aan.

De toeter word in dit land ook gebruikt voor het attenderen van de mensen op mogelijke gevaarlijke situaties wanneer je NU niet aan de kant gaat. Bijvoorbeeld, je rijd op de weg en er fietst een aantal mensen een eindje voor je. Om nou gewoon door te kunnen rijden ram je een paar keer op de toeter en je zult zien dat ze mensen netjes van de weg af gaan. Soort van ongeschreven regel, maar het werkt wel. Zo hoef je ook nooit te weten wat er achter je gebeurd, alleen maar aan de kant gaan als je een toeter hoort.

Het fijne aan het verkeer in Uganda is toch wel dat zolang alles net goed gaat er niemand boos word. In Nederland heb je soms mensen al boos als er net iets goed gaat. Beide geen schade, maar wel boze mensen. Hier gaat het meer onder het motto: “Het ging toch goed?”

Of dit allemaal zo goed in Nederland zou werken, ik heb mijn twijfels, maar het heeft zeker zijn charmes.

Vandaag ook voor het eerst in een taxibusje met 14-15 mensen gezeten. Nou dit is wel een ervaring apart. Je stapt gewoon in voor 1000 shilling (30 cent) en je stapt ergens weer uit op de route van het busje (meestal richting centrum). Dit is een heel erg gewilde manier van openbaar vervoer en ze rijden ook in grote getallen. Lijnbussen zoals in bijvoorbeeld Groningen kennen ze hier niet, daarvoor zijn die taxibusjes. Wel zijn er grotere lijnbussen tussen de steden. Taxibusjes hebben natuurlijk ook hun charmes. Zodra er een langs stuift hoef je maar je hand omhoog te doen en ze stoppen, waar je ook bent. Je hoeft nooit naar een bushokje te lopen, je kan altijd instappen waar jij wilt.

Nou, genoeg over vandaag…

Ferdy