We zijn al weer een tijdje terug in Nederland, maar deze blogpost zijn we jullie nog schuldig. (Geschreven op 23-04-09)

Het is alweer te lang geleden dat we een blogpost geschreven hebben. Het is de laatste tijd heel, heel erg druk. Het project loopt op het einde, en omdat we niet meteen konden beginnen is er nog een hoop werk te doen. Het is zelfs zo druk dat we ons verblijf in Oeganda twee weken hebben verlengd. Daarbij komt ook nog dat de internet en stroomvoorziening de laatste tijd erg slecht is. Dus e-mailen en posten op het blog was de laatste tijd wat lastig.

Hoewel we het erg druk hebben maken we nog wel wat mee hier in Afrika. Omdat we een tijd niets geschreven hebben wordt dit een erg lange blogpost. De onderwerpen variëren van stampot tot Japanse auto's.

Omdat we ons verblijf twee weken verlengt hebben zijn we wat andere Hanzehogeschool studenten tegengekomen. Maandag zijn we Jop en Marrit tegengekomen. Dit zijn studenten Communicatie en Media, zij zijn hier voor hetzelfde project. Alleen is hun opdracht wat anders dan die van ons. Zij gaan een film maken over "gender equality" een ander speerpunt van het project waar wij hier ook voor zijn. Vrijdag reizen ze met ons mee naar Kichwamba, waar ze twee weken verblijven. Volgende week komt er nog een derde student bij, Anna. Zij houden ook een weblog bij, deze is te vinden op http://www.uchange-uganda.com

Het guesthouse in Kichwamba heeft inmiddels een andere naam gekregen. Omdat er zoveel studenten komen vanuit Hanze heeft Jerome besloten om het huis om te dopen tot het Groningen House. Hij vroeg aan ons of we wat vlaggen konden regelen voor het Groningen House. Gelukkig hebben we wat kunnen regelen, Wes zijn moeder was zo aardig om twee vlaggen te sponsoren. Nu hebben we een Nederlandse en een Groningse vlag aan het guest.. euhm Groningen House hangen.

Vier weken terug zijn we alle UTCs (Uganda Technical Colleges) bij langs gegaan. Dit was omdat de servers eindelijk binnen waren, en de ICT managers wel wat hulp konden gebruiken met het opzetten van deze servers. Daarbij hebben we de ICT managers aangeboden om te helpen waar het nodig mocht zijn. Ook zijn we begonnen met het uitrollen van de antivirus software. Het zou namelijk erg vervelend zijn als wij straks een goed werken management informatie systeem gebouwd hebben, deze niet gebruikt wordt omdat de infrastructuur slecht is. Wij hebben daarom de basis opgezet en de ICT managers uitgelegd wat zij verder moeten doen.

Naast dat onze reis erg nuttig was, vonden wij het ook erg leuk om alle colleges te zien. Elk college is weer totaal anders. En daarbij komt nog dat een weekje in hotels verblijven een aangename verandering is van het Groningen House. Lekker eten, sauna, stoombad, een groot bed en soms zelfs een zwembad bevalt ons prima.

Tijdens onze trip rond de colleges zijn we ook twee dagen in Kampala gebleven. Hier hebben we de meest lekkere broodjes kip gevonden in Oeganda. Elke keer als wij bij Sarah (de long term expert) langs gaan vragen we haar assistent Dennis of hij voor ons wat broodjes wil halen.

Over eten gesproken, wij hebben laatst samen met Jerome in het warme tropische Afrika echte Hollandse stamppot* gemaakt. Nou ja, hutspot om precies te zijn. Sinds Jerome ons vertelde over zijn stamppot verslaving tijdens zijn verblijf in Groningen wilden we stamppot met hem eten. Ferdy's moeder was zo aardig om ons te vertellen hoe je stamppot maakt. Enige probleem dat we hadden was dat er geen stamppot stamper te krijgen is in Oeganda. Dit heeft Ferdy echter goed opgelost, een lege cola fles, gecombineerd met wat bruut geweld is genoeg om stamppot te stampen. We hebben echt geweldig genoten van deze stamppot, en maken het nu regelmatig voor onze vrienden hier. Die het overigens ook erg lekker vinden.

We hebben laatst ook kip gegeten. Nou denk je misschien, nou lekker boeiend, ik eet elke week wel kip. Voor ons was het een erg interessante ervaring. Maar dat kwam waarschijnlijk omdat de kip nog niet helemaal gereed was voor de pan, de kip rende namelijk nog rond in Jerome’s huis. Dus hebben we met wat hulp van onze goede vriend Baguma Edward (Eddy of DotCom), de kip panklaar gemaakt. Hoe dat precies gaat laten we over aan jullie fantasie. Gelukkig hebben we de foto’s nog. De kip werd door Jerome klaargemaakt, samen met Jerome saus en Jerome aardappelen. Een erg lekkere maaltijd. We hebben met Jop en Marrit afgesproken dat we volgende week met een kip naar Jerome gaan om nog eens lekkere verse kip te eten.

Twee weken terug hebben we eindelijk weer een pakketje ontvangen. Deze keer een pakketje afkomstig van Ferdy's familie. Hier zat uiteraard weer lekker veel eten in, inclusief apenkoppen, die Jerome erg lekker vindt (we waren meteen een zak kwijt). Naast een hoop lekker eten zat er ook nog wat anders in de doos. We zijn tegenwoordig op onze privé golfbaan/sportveld aan het vliegeren. Af en toe waait het erg hard in Kichwamba, ideaal weer om te vliegeren. Alleen kijken de mensen je soms wat verbaasd aan, bijna niemand heeft ooit een vlieger gezien. De eerste keer dat we gingen vliegeren stonden er dan ook twee primary schools aan kinderen om ons heen. De mensen zelf durven niet echt te vliegeren omdat ze bang zijn dat het ding ze mee neemt de lucht in.

De vorige keer hebben we verteld dat de studenten weer terug zijn. Dit maakt het leven in Kichwamba een stuk levendiger. Elke week zijn er twee of drie feestjes. Hand over party’s noemen ze het. Dit houd in dat je de hele middag kan genieten van speeches en ’s avonds wordt er gedanst. Weer eens wat anders dan tot ’s avonds blijven werken. Het is ook weer wat drukker in ons huis. We vinden het wel gezellig dat er af en toe wat student ons komen bezoeken.

Toen wij druk de colleges langs gingen, nou ja we zaten met Sarah te vergaderen aan het strand in Entebbe, was er in Kichwamba de Miss Kichwamba verkiezing. Deze konden we jammer genoeg niet bijwonen. Gelukkig boden de dames aan om ons een korte samenvatting te geven. Dit was ook weer een aparte ervaring, we zaten in Stráker (waar de vrouwelijke studentes verblijven) en de dames lieten ons zien hoe zij de catwalk over gingen, hoe er werd gedanst en hoe onze grote vriend Jerome heeft geposeerd. Jammer genoeg voor hem heeft hij niet gewonnen. Daarna moesten wij samen met hun dansen, wat er toe leidde dat er nog meer dames de kamer in kwamen. Iedereen wilde de Muzungu (blanke mensen) wel zien dansen. Dit hoefden we gelukkig niet alleen te doen, het is dan uiteindelijk ook een leuk feestje geworden.

Naast een levendig college heeft Kichwamba nog meer te bieden. Er zijn een aantal grotten en krater meren. Deze hebben we laatste bezocht samen met wat studenten. Voordat we begonnen aan de trip door de grotten zagen we een erg cool aapje zitten in een kooi. De gids vertelde ons dat dit aapje frisdrank erg lekker vindt. We hebben hem daarom ook maar een flesje frisdrank gekocht. En inderdaad, het aapje kon dit wel waarderen. Na genoten te hebben van het coole aapje zijn we vertrokken richting de grotten. Dit is een erg mooie plek om te bezoeken.

Op dit moment zitten wij in Lira, dit is omdat we weer een rondje langs de colleges maken. Deze keer installeren we het management informatie systeem op alle colleges. Oorspronkelijk zou dit alleen gebeuren in Kichwamba, echter de principals wilden graag allemaal de testversie hebben. Geen probleem, wij hadden wel weer zin in een weekje hotels. Ook hebben we een hoop interessante informatie gevonden waarmee we het programma kunnen verbeteren. De processen op de colleges verschillen soms aanzienlijk. Hier moet rekening mee gehouden worden in het programma. Ook was het erg fijn om met enkele gebruikers te spreken om er achter te komen wat zij er van vinden.

We zitten dus nu in Lira… Je denkt misschien, moet je dan niet heel erg hard aan het werk in plaats van een blogpost zitten te schrijven. Klopt, alleen hebben we ons werk al afgerond hier. We zitten te wachten op de driver. Die is wat laat omdat we een klein probleem hadden met de auto onderweg naar Lira…

De weg van Mbale naar Lira is niet al te best. Onverharde wegen, dikke gaten en grote plassen moeten getrotseerd worden als je Lira wil bereiken. Dit was de vorige keer geen probleem, we hadden dan ook de Mercedes van Jerome mee. Deze keer kregen we een Japanse auto, een Toyota Landcruiser Prado. Leuke auto 4x4, airco, erg comfortabele stoelen en twintig kilometer buiten Lira… drie wielen. Ja je leest het goed, drie wielen. Het meest ruige gedeelte van de reis was echter de rug toen plotseling de auto scheef hing. We waren ineens een wiel kwijt. Gelukkig kon de driver de auto op een veilige manier tot stilstand brengen. Ons was niets gebeurd, de auto en het huis waar we het wiel terug vonden waren er wat minder aan toe.

De driver repareerde de auto terwijl wij gingen even praten met de eigenaar van het huis. De man wilde 100.000 UGX voor de schade aan zijn huis. Dit was ons iets te veel, er was een half gebouwde muur waar wat scheuren in zaten. Na wat onderhandelen kregen we de prijs wat naar beneden, 80.000 UGX dit was ons nog te veel en het bedrag kon niet lager volgens hem. Inmiddels had de driver onze auto gerepareerd en kwam met de man praten. Na vijf minuten een hoop vreemde woorden aangehoord te hebben bleek dat de man genoegen nam met 40.000 UGX. Jammer voor hem hem, wij hadden hem al een hoger bedrag geboden.

Wij zijn het wachten zat, we gaan nu eerst lekker uit eten met de principal, ICT manager en wat ICT docenten. Daarna naar Kampala voor een sauna en een broodje kip.

* Disclaimer, wij dachten dat het geschreven wordt als stampot, Word denkt daar blijkbaar anders over.

Weekendje Uganda

Welkom bij een nieuwe blogpost van Wes en Ferdy. Deze keer willen wij graag wat vertellen over hoe wij ons weekend door brengen.

Het begon allemaal heel vroeg en simpel met een uitnodiging van meneer Adutu voor een ontbijtje. Hij wilde graag “Millet porridge” voor ons maken. Zo gezegd, zo gedaan. We hadden afgesproken om half acht, dus wij stonden om twintig over zeven bij Jerome op de stoep. Zoals gewoonlijk was Jerome al een tijdje wakker en had de afwas al gedaan.

Omdat we best hongerig waren zijn we direct maar begonnen met eten maken. Zoals gezegd bestond het ontbijt uit millet porridge. Als je het in de winkel koopt lijkt het wat op tarwebloem. Dit mix je eerst met wat koud water, daarna met een grotere hoeveelheid warm water. Dit resulteert in een erg lobbige substantie, maar met een beetje roeren kwam dit wel goed. Vervolgens mengen we er een kwart/derde liter melk doorheen. Gooi het in een bakje met wat suiker, en het smaakt net zoals een beetje dunne brinta-pap. Best lekker, tenminste, vinden wij. Inmiddels hebben we zelf ook al een kilo van deze substantie gekocht en we zijn van plan dit morgenochtend te eten. Dit ontbijtje beviel ons allemaal dusdanig goed, daarom hebben we nu besloten om elke zondagochtend met elkaar te ontbijten. 

Zo nu en dan moeten er ook inkopen gedaan worden in Fort Portal. Meestal gaan we samen met Jerome inkopen doen en werken we onze gebruikelijke programma af. Een stoombad gevolgd door enkele flesjes club en een lekkere maaltijd bij Mountains of the Moon. Het wil wel eens gebeuren dat Jerome het te druk heeft voor dit gebruikelijke programma. In dit geval nemen we of de Benz of, zoals de laatste keer, de Defender. Het was een erg leuke trip , de zandweg naar Fort is een leuke weg voor een Landrover Defender. De trip beviel dan ook erg goed, tot ongeveer halverwege. Halverwege besloten we even langs de kant te stoppen. Zonnetje scheen lekker, fris briesje… En oja… Geen diesel… Gelukkig hadden we onze grote vriend Baguma Eddy meegenomen, die zo vriendelijk was om op een Boda wat diesel te halen in Fort. Nadat we de Defender hadden bijgevuld met wat diesel, konden we onze weg weer vervolgen. Al met al een erg leuke trip, vooral de terugweg beviel ons ook erg goed. Het was voor Ferdy wat minder leuk, omdat er gevraagd werd wat minder snel te rijden. Dit had niets te maken met de leuke dames die op dat moment langs de weg liepen…….. Echt waar……..

Afgelopen vrijdagmiddag was het erg druk op de compound, dit kwam omdat er shovels, bulldozers en een wals over het terrein heen denderden. Paar dagen terug zijn ze begonnen met het verbeteren van de weg tussen Fort Portal en Kichwamba, en laat de voorman van het geheel een nou net een oud-student van Jerome zijn. Deze oud-student was zo vriendelijk om even de weg door het college mee te nemen. Dit had tot gevolg dat wij vrijdagochtend vroeg wakker waren en zonder water zaten. De shovel schraapte net iets teveel van de oude zandweg en nam per ongeluk een stukje waterleiding mee. Dit was gelukkig dezelfde dag nog gerepareerd.

Het was dit weekend best lekker weer, hetgeen ons verleidde weer eens naar de golfbaan te gaan. Jerome speelde leuk een toernooitje terwijl wij druk bezig waren de ballen in de bush te slaan. Onze golfing-skills zijn nog niet echt geweldig maar we zijn wel tot de ontdekking gekomen dat we aardig zijn in het bespelen van de 19th hole. Het grote voordeel van de 19th hole is dat je het zittend kan spelen en je er maar één arm voor nodig hebt, die 90 graden kan buigen…. 

Terwijl we een druk bezig waren op de 19th hole en het buiten hard regende, ging plotseling de telefoon. Enkele golfers zaten vast ergens achterop de golfbaan. Gelukkig waren we met een 4x4 Mercedes Benz die prima over een natte golfbaan heen kan rijden. Je hoorde Ferdy dan ook niet klagen wanneer ze vroegen of hij met deze Mercedes Benz een reddingsmissie wou ondernemen.

Afgelopen weekend kregen we hoog bezoek vanuit Nederland. Dit hoge bezoek kwam in de vorm van Willem en Coen. Willem en Coen zijn erg druk met het managen van het project. Na twee andere UTC’s bezocht te hebben kwamen ze ons een bezoekje brengen. Ze hadden ons uitgenodigd om bij te praten over het verloop van het project en onze stage. Aangezien dit gesprek plaats vond in Mountains of the Moon besloten we maar eens een stoombad te nemen, een paar biertjes te nuttigen, lekker te eten en te genieten van enkele glazen rode wijn. Ook vernamen we dat ze graag zien dat er studenten komen om ons op te volgen, het liefste zo snel mogelijk. Mocht je iemand weten die wel zin heeft in een avontuurtje in het tropische Uganda, laat het ons weten. En oja, uit betrouwelijke bronnen hebben wij vernomen dat Coen wel in de smaak viel bij de dames van UTC Kichwamba.

 Op de een of andere manier is ons huis de laatste tijd wat netter. Zou dit komen doordat wij zo veranderd zijn of omdat we een vrouwelijke huisgenoot hebben? Wat we wel zeker weten is dat we onze Nederlandse cultuur graag met onze nieuwe huisgenoot delen. Zie foto….

Life in Uganda… By Waswa & Fredrick

Welkom op een nieuwe blogpost van Waswa & Fredrick. Also known as Amooti & Achaali. Bij jullie wellicht beter bekend als Wes & Ferdy.

Toen wij aan kwamen in Uganda liep het regenseizoen net ten einde. Daarbij werd ons verteld dat het regenseizoen pas weer ergens aan het einde van maart/begin april zou beginnen. Well guess what…. HET IS NU AL BEGONNEN! Denk je ook in het zonnige afrika te zitten… Nou lijkt het welliswaar wat meer op thuis.. Niet koud, af en toe regen.

(Guesthouse bij regen/mist)

We hebben tegenwoordig een nieuwe hobby, golfen! Jerom heeft ons afgelopen week mee genomen naar de lokale golfbaan. Dat golfen is nog best een lastige sport. We zijn nog niet in staat geweest om 9 holes te spelen, maar Wes heeft het wel voor elkaar gekregen om de instructeur op z’n reet te raken. (minimaal 50 meter afstand). Het raken van de ballen gaat wel een stuk beter, 7 van de 10 ballen gaat zonder gras door de lucht. En de helft daarvan vliegt de bal ook nog een stukje weg. Gelukkig heeft Jerom ons zijn oude golfclubs gegeven met 19 ballen (onderhand 17) en een T (onderhand halve T). Dus tegenwoordig (mits er natuurlijk geen stroom is, er moet ook nog gewerkt worden natuurlijk) staan wij in onze achtertuin te golfen.

(Prive Golfbaan, Achtertuin)

Afgelopen vrijdag was Wes jarig. Dit hebben we zoveel mogelijk stil gehouden. Alleen een selecte groep mensen wist hiervan (Jerom, Annet). Voor meer informatie hierover refereren wij naar onze blogpost “Feesten in Oeganda”. We hebben het natuurlijk wel gevierd. We zijn in de avond begonnen met een ontspannende stoombadsessie. Daar zijn wij twee leuke dames tegen gekomen uit Kenia (Mombassa). Ze konden het heel erg waarderen dat wij ze konden begroeten in het Swahilli (Habari => ‘How are you’, Muzuri => ‘I’m ok’)

Na het stoombad zijn we het restaurant ingedoken. Hier hebben ongelofelijk lekker gegeten en ook enkele clubs genuttigd. De clubs smaakten dusdanig goed dat we besloten om na het eten de bar nog even te bezoeken. Hier bevielen de clubs dusdanig goed dat we besloten Club Ecstacy te bezoeken. Wat hier plaats heeft gevonden willen we niet vertellen of weten we niet meer…

Omdat Jerom nog steeds een krat club thuis had staan leek het ons verstandig om hem maar eens even een bezoekje te brengen. Maar zoals het hier in Uganda gaat, kan je niet iemand te gast krijgen zonder hem eten aan te bieden. Dus er moest ook gekookt worden. Op het menu stond: In olijfolie gebakken ui, met daarna toegevoegde tomaat en bonen en gefrituurde stukken aardappel. Dit beviel ons zeer goed en zelfs de chef stond verbaasd van z’n eigen kookkunst.

Helaas moeten we melden dat de krat club het einde van de avond niet gehaald heeft…

Helaas zijn we genoodzaakt om af en toe zelf ook te koken, hierdoor kunnen wij nu wel enigszins koken. Onze patat word al gezien als de beste van Oeganda. Iedereen is ook erg tevreden over ons geanuts, maar ons eigen favoriet is toch wel de spaghetti (dat is sinds we er achter zijn gekomen dat hier gehakt is).

Ons volgende project word het slachten van een kip en vervolgens het vlees van deze te verorberen.

Twee weken terug kwamen we op het idee om hier iets achter te laten in Oeganda. Omdat een klein zwart baby’tje net wat te ver ging hebben we maar gekozen voor twee bomen. Ferdy plant een mango boom en Wes een Sinasappel boom. De bomen zijn strategisch geplaatst zodat nieuwe bezoekers onder een sinasappel of mango boom in de schaduw een voetbalwedstrijd kunnen volgen.

Waswa en Fredrick zijn niet de enige namen die wij toegeschoven hebben gekregen. Wij staan hier bij de lokale bevolking ook wel bekend als Amooti en Achaali. Waswa is de naam die je geeft aan de oudste van een tweeling. De jongste heet Kato. Omdat Wes volgens de mensen hier veel op zijn broertje lijkt, noemen ze hem Waswa. Fredrick daarentegen was een spreekfout van Eddy(Uganda (dot) Com). Deze naam beviel ons echter dusdanig goed dat we hem maar zijn blijven gebruiken.

Amooti & Achaali zijn zogenaamde Empako’s (Petty names, bijnamen). Iedereen in Oeganda heeft een Empako, wij dus ook. Amooti is een empako die normaal gesproken een pettyname die aan een koning word gegeven. De letterlijke vertalen (Rich Fatty) is wat minder vlijend. De betekenis van Achaali zijn ze nog steeds niet achter.

En ja, er word nog gewerkt. De laatste tijd best veel gewerkt. De library is nu af, gisteravond om 23.00u de laatste bugfixes er aan gedaan. Deze zijn nog niet verwerkt in de online versie, maar word zo spoedig mogelijk gedaan. Zodra we dit voor elkaar hebben posten we hier een link zodat de geïnteresseerden een kijkje kunnen nemen. Nu dat klaar is zijn we gister/vandaag begonnen met het maken van de studentenregistratie.

[Update] De door ons gemaakte library is te vinden op: http://devided.nl:3000/library

We hebben een gebruiker aan gemaakt voor degene die het systeem willen testen; Gebruikersnaam: librarian; Wachtwoord: weloveuganda; Graag het wachtwoord niet veranderen.

(Verbeterde werkplek + Uitzicht)

GEZOCHT
Auto, vier wielen, elk aangedreven. Bijvoorkeur mercedes of land rover. Rond de 5.000 euro. Links, foto’s, specificaties in de comments. (Op verzoek van Jerom)

Mbarara

Afgelopen vrijdag kwam Jerome met het idee om  zaterdag te vertrekken naar het zuiden. Waar hij precies heen wou was onbekend voor ons. Maar zo gezegd, zo gedaan. Zaterdagmiddag rond een uur of twee in de auto gestapt en vertrokken richting het zuiden.

Daarna reden we door het Queen Elizabeth Park waar het een stuk warmer was dan in Fort Portal. Hele lange uitstrekte vlaktes met wat groen. Na Queen Elizabeth Park begonnen de heuvels weer en werd het weer wat koeler.

Zodra je het park uit rijd en de bergen weer in rijd heb je soms een geweldig uitzicht vanaf een hoogte. Zo kun je kilometers over het park uit kijken of over een meer dat in de diepte ligt van een berg. Al met al een hele mooie rit.

Na een 3,5 uur rijden waren we aangekomen in Mbarara. Toen we in het centrum stopten moest Jerome even een telefoontje plegen waarna we werden opgezocht door een studente van hem. Zij zou ons Mbarara laten zien (Is ook al weer een paar jaar geleden voor Jerome dat hij deze kant op was geweest). Eerst had ze een hotel voor ons geboekt, waar we eerst maar heen zijn gegaan om onze spullen af te geven.

Daarna liep het al tegen een uur of 6 en zijn we eerst naar Lake View Hotel gegaan voor een verfrissende Sauna en Stoombad en natuurlijk een dinner. Hierna even terug naar het hotel en daarna werd er besloten om naar een discotheek te gaan schuin tegenover ons Hotel. Jammer genoeg werden we aan ons lot overgelaten omdat Charlotte naar huis moest, maar het wat wel een gezellige avond. Rond een uur of 4 weer terug naar het hotel en om 8/9 uur waren we er al weer uit om te gaan ontbijten. Lunch gehad in een ander hotel en daarna weer naar het Lake View Hotel want daar zouden culturele activiteiten zijn. Dit bleek dus niet zo te zijn, dus zijn we maar wat gaan drinken daar op het terras. Charlotte haar broer nog even ontmoet en tegen een uur of 6 zijn we weer richting Fort Portal/Kichwamba vertrokken.

Toen we Kasese binnen reden lag Jerome half te slapen achter het stuur dus ben ik maar naar huis gereden, ja, dit keer ook de weg van Fort Portal naar Kichwamba. Wel waren de militairen bij het hek wat waakzaam aangezien Jerome niet in zijn eigen auto reed J

Al met al was dit zeker een heel geslaagd weekend. Veel mooie dingen gezien van wat Uganda te bieden heeft.

Ferdy

Bergje Klimmen

Zaterdagochtend is Roland vertrokken richting Entebbe om weer naar huis te vliegen. Het zal hier dan ook rustiger worden aangezien de studenten er ook nog niet weer zijn. Vanaf nu is het huis van Wes en mij.

Zaterdagochtend zijn we maar begonnen om wat werk te doen, maar toen Annet kwam met het voorstel om de berg tegenover ons huis te gaan beklimmen zijn we hier maar weer mee gestopt. Het is uiteraad wel weekend he…

Had verder geen camera mee, maar wel even snel een foto gemaakt op m’n telefoon. Volgens GPS hebben we ongeveer 200-250 M in hoogte verschil gelopen.

Vanaf boven zag het ongeveer als volgt uit…

Ferdy

Monkey See, Monkey Do?

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een blogpost heb gemaakt. Ik zal daarom nu vanuit mijn hotelkamer in Sports View Hotel in Kampala dan ook proberen een post te schrijven.

Voordat Wes zijn vorige post op het internet heeft kunnen zetten, hebben wij een bezoekje gebracht aan Kibale Forest. Roland kwam afgelopen vrijdag met het geniale idee om apen te gaan kijken. Hij was er een poosje terug doorheen gereden met Narisi en Milton. Narisi is mee gegaan maar besloot toen we daar waren liever nog een paar minuten te liften en dan naar zijn vriendin gaan.

Uitzicht Onderweg naar Kibale Forest

Toen wij te horen kregen dat er chimpansees waren zijn we direct maar akkoord gegaan met de hoge westerse prijs voor het Chimpansee tracking. Wel waren ze een beetje verbaast toen we als antwoord op de door hun gevraagde dollar prijs de Shilling prijs wouden weten. Maar ja, dat krijg je nou eenmaal als je er een poosje leeft…

We begonnen de wandeling (ja, wandeling.. niet relaxt in een 4x4) met een 20 minuten de weg te volgen. Hierna liepen we het tropische regenwoud in. Na een10-15 minuten kwamen we tot een plotselinge stop,… de gids zag een slang. Een ‘black mamba’, welke naar achteraf wat googlen niet eens in de bossen leeft, naja misschien was die wel verdwaalt.

Toen we op een open plek aan kwamen was er een kleine chimpansee te zien. Niet dat ik hem heb kunnen vinden, maar hij zou er ongetwijfeld geweest zijn. We hebben geprobeerd de kleine chimpansee te volgen, maar nadat de voet van de gids in een kuil (+/- 50 CM) gevuld met olifantenpoep terecht kwam hadden we maar besloten een alternatieve route te zoeken.

Nadat hij zijn voeten gewassen had in een lokaal beekje zijn we verder gelopen. Kort daarna hoorden we de apen ons roepen. We zijn toen haastig richting hun gelopen. Hierna stonden we praktisch oog in oog met een groep chimpansees. De gids vertelde er bij dat als er geen gids bij was, ze ons waarschijnlijk direct hadden vermoord… Goed dat hij er was! (Niet dat we ze zonder hem gevonden hadden)

De apen voelen zich gewoon vrij en zijn ook wild, maar ze vinden de aanwezigheid van mensen (inclusief gids) niet storend en gaan gewoon hun normale gangetje. Dat gangetje was op het moment van aankomst uitbuiken van de net gegeten lunch. Dus wij konden hun op alle gemak fotograferen, filmen en natuurlijk bekijken.

Na een kleine 15-20 minuten bedachten ze zich om ergens anders heen te gaan. Waarop wij de achtervolging in zetten. Één aap, een soort van vriend van onze gids, die volgde hem en liep soms praktisch voor mijn voeten om hem een beetje in de gaten te kunnen houden. Dichtste bij wat ze ongeveer zijn geweest is toch al gauw een meter of 2. Dat zie je dus nooit in een dierentuin.

Omdat we via een andere route zijn vertrokken kwamen we als eindpunt aan op het ‘officiële’ beginpunt. Toch wel aardig dat we de regels achteraf krijgen, waar in bijvoorbeeld stond dat je minimaal 8 meter afstand moet houden van een chimpansee.

Al met al was dit een hele geslaagde dag.

Toen we terug kwamen van Kibale Forest was de auto niet helemaal op en top. Aangekomen in Fort Portal (op zondag) stonden de monteur en de principal ons al op te wachten om hier wat aan te gaan doen. Nederlandse monteurs zijn er niets bij.

Gewapend met een magneet, superlijm en wat lokaal zand ging hij de oude passat te lijf. Met als resultaat een auto die weer als vanouds loopt. Het oude beestje trekt ons nu weer de bulten van dit mooie land op, in plaats van dat je hem af en toe een letterlijk duwtje in de rug moet geven.

Dit is maar goed ook, want vandaag (dinsdag) zijn we vertrokken naar Kampala. Dit was trouwens ook nog maar een wilde gok aangezien er een te kort is aan benzine. Maandag zijn we nog op jacht geweest naar benzine in Fort Portal, maar tevergeefs, alles op. Vandaag hebben we wel en klein gelukje, want er was vanochtend om half 7 benzine bij de Shell (die altijd als eerste op is) en konden we met een zo goed als volle tank onze reis beginnen.

Als je er bij na denkt is Kampala toch best een eind. Het is net alsof je besluit om even naar Maastricht te gaan rijden vanaf Groningen. Nou overnachten we hier in een hotel en gaan we de volgende dag naar Mbale waar we tot 3 januari verblijven.

Maar nu we toch in Kampala zijn besloot Roland (met instemming van ons natuurlijk) ons Kampala de laten zien. Het is een drukke en warme stad. 60% van alle auto’s in Uganda rijd in Kampala (hopelijk schetst dit een klein beeld van wat er op straat rijd). Zo niet, dan volgt het volgende:

Er is geen duidelijke belijning. Op meeste wegen ontstaan rijen vanzelf. Als het druk is de ene kant op dan staan er daar 2 rijen. Is het in de avondspits druk de andere kant op, dan past het verkeer zich aan en staan er 2 rijen die kant op.

Als er ook maar ergens voor aan wil, dan zwaai je even. Dat is een teken van ik neem voorrang, dus wachten. Andersom geld het natuurlijk ook, zwaait er iemand dan moet je hem voorrang geven. Dit staat natuurlijk in geen enkel wetboek, maar ja wat doe je er aan.

De toeter word in dit land ook gebruikt voor het attenderen van de mensen op mogelijke gevaarlijke situaties wanneer je NU niet aan de kant gaat. Bijvoorbeeld, je rijd op de weg en er fietst een aantal mensen een eindje voor je. Om nou gewoon door te kunnen rijden ram je een paar keer op de toeter en je zult zien dat ze mensen netjes van de weg af gaan. Soort van ongeschreven regel, maar het werkt wel. Zo hoef je ook nooit te weten wat er achter je gebeurd, alleen maar aan de kant gaan als je een toeter hoort.

Het fijne aan het verkeer in Uganda is toch wel dat zolang alles net goed gaat er niemand boos word. In Nederland heb je soms mensen al boos als er net iets goed gaat. Beide geen schade, maar wel boze mensen. Hier gaat het meer onder het motto: “Het ging toch goed?”

Of dit allemaal zo goed in Nederland zou werken, ik heb mijn twijfels, maar het heeft zeker zijn charmes.

Vandaag ook voor het eerst in een taxibusje met 14-15 mensen gezeten. Nou dit is wel een ervaring apart. Je stapt gewoon in voor 1000 shilling (30 cent) en je stapt ergens weer uit op de route van het busje (meestal richting centrum). Dit is een heel erg gewilde manier van openbaar vervoer en ze rijden ook in grote getallen. Lijnbussen zoals in bijvoorbeeld Groningen kennen ze hier niet, daarvoor zijn die taxibusjes. Wel zijn er grotere lijnbussen tussen de steden. Taxibusjes hebben natuurlijk ook hun charmes. Zodra er een langs stuift hoef je maar je hand omhoog te doen en ze stoppen, waar je ook bent. Je hoeft nooit naar een bushokje te lopen, je kan altijd instappen waar jij wilt.

Nou, genoeg over vandaag…

Ferdy

Feesten in Oeganda

Hallo iedereen,

Leven is meer dan eten, drinken, werken en slapen. Er moet zo nu en dan ook gefeest worden. Gelukkig hebben wij hier de afgelopen dagen de kans toe gekregen. We waren uitgenodigd op een verjaardagsfeest en er was een feest ter afsluiting van het semester. De studenten van het college zijn op dit moment vakantie aan het houden.

Een paar dagen terug waren wij uitgenodigd voor de verjaardag van een studente, Justine. Wel nieuwsgierig naar een Oegandese verjaardag, accepteerden we de uitnodiging. Het bleef echter niet bij een uitnodiging, we waren de heuse “guests of honor”. Zonder ook maar enig idee te hebben wat het inhoudt om “guests of honor” te zijn op een verjaardag accepteerden we ook dit verzoek.

Op de dag van de verjaardag werden wij opgehaald en naar het feest geëscorteerd. Een verjaardag in Oeganda verloopt wel wat anders dan dat wij in Nederland gewend zijn. Het eerste grote verschil is dat hier alles erg strak georganiseerd is. Voor het verloop van de hele avond is een agenda opgesteld. Hier staat in wie wanneer een toespraak houdt, wanneer er gegeten en gedronken wordt en wanneer het feest is afgelopen.

Het is niet zoals in Nederland dat vrienden en familie gezellig langskomen, een cadeau geven en van een hapje en drankje genieten. Hier zitten de belangrijke mensen op een podium en de rest van de gasten is publiek. De belangrijke mensen zijn de jarige zelf, vrienden en vriendinnen die de rol van vader, moeder, opa en oma vervullen, de voorzitter van de stam van de jarige, de voorzitter van de studentenvereniging en natuurlijk de “guests of honor”. Van al deze mensen wordt ook verwacht dat ze een toespraak geven. Ook Ferdy en ik ontkwamen hier niet aan. Na het eten moesten wij een toespraak geven. Ietwat ongemakkelijk hebben we een toespraak gehouden. We hebben de jarige gefeliciteerd en iedereen bedankt voor de eer en de gezellige avond.

Na de speeches worden de cadeaus gegeven en wordt de jarige nog een keer gefeliciteerd. Hierna begint het feest, wat inhoud dat er gedanst wordt. Van de belangrijke mensen wordt verwacht dat zij als eerste dansen. Nou zijn Ferdy en ik geen echte dansers, maar vooruit. Na een tijdje gedanst te hebben begonnen de andere gasten voorzichtig mee te doen. Uiteindelijk was toch iedereen aan het dansen.

De dag na de verjaardag was de laatste dag voor de studenten. Op dit moment zijn alle studenten weg voor vakantie en “industrial training”, een soort van stage. De laatste dag voor de vakantie is altijd een feest. Zoals gewoonlijk hier in Oeganda, ten minste dat idee krijg ik, werd ook dit feest voorafgegaan door een hoop speeches. Tijdens dit feest waren Ferdy en ik weer belangrijke gasten. Dit houdt in dat we vier uur op een podium moesten zitten. Na de speeches werd er gegeten, Oegandees eten. Oegandees eten is rijst, aardappelen of matoke (een soort banaan dat naar aardappel smaakt) met groenten en gekookt vlees. Op zich niet verkeerd, alleen gekookt vlees is niet echt super. De smaak gaat er van het vlees af na gekookt te zijn. De gekookte kip was wel erg lekker. Niet de vol hormonen gespoten kippen die we in Nederland hebben, nee echt lekkere kip.

Na gegeten te hebben was het tijd om te dansen. Het is de gewoonte dat de staf als eerste gaat dansen. Wat inhoudt dat Ferdy en ik weer onze “moves” mochten laten zien. Iets minder ongemakkelijk dan tijdens de verjaardag hebben we aan onze plicht voldaan. Als lid van de staf heb je wel een groot voordeel, bier is gratis. Een vriend en staflid Okello Richard had een flesje lokale drank meegenomen. Sterk spul, best lekker. Je moet er alleen wel rustig aan mee doen. Met een percentage van 40% kan het erg snel gaan.

Het feest was erg leuk, de volgende ochtend wat minder. De studenten leken hier minder last van te hebben. Al vroeg in de ochtend vertrokken ze vanaf het college naar huis. Sinds die dag is het erg rustig op de campus. Gelukkig hoeven wij ons niet te vervelen, er is werk zat. Daarbij is de natuur hier erg mooi. Twee dagen na het vertrek van de studenten zijn we de bergen om het college heen gaan verkennen.

Okello Richard kwam ook ineens aanzetten met een harp. Hij blijkt hier erg goed op te kunnen spelen. Hij heeft mij ook geleerd om te spelen. Ik kan al drie verschillende noten spelen. Hij is op dit moment thuis bij zijn familie en komt in januari pas weer terug. De harp is hier gebleven zodat ik kan blijven oefenen. Dit doe ik dan ook.

Hoewel het nu erg rustig is vermaken wij ons nog prima. Dinsdag vertrekken we naar Mbale om kerst te vieren met Jerom. Daar hebben we een mooi hotel tot onze beschikking met een zwembad, stoombad en sauna. Het wordt een vreemde ervaring om kerst en oud en nieuw te vieren met temperaturen die niet onder de twintig graden komen. Niet dat we dat heel erg vinden.

In ieder geval iedereen die dit leest een vrolijke kerst en een gelukkig Nieuwjaar toegewenst.

Wes

PS. Hier een foto als bewijs dat er daadwerkelijk gewerkt wordt. Het begin van de MIS is op de monitor te zien