Feesten in Oeganda

Hallo iedereen,

Leven is meer dan eten, drinken, werken en slapen. Er moet zo nu en dan ook gefeest worden. Gelukkig hebben wij hier de afgelopen dagen de kans toe gekregen. We waren uitgenodigd op een verjaardagsfeest en er was een feest ter afsluiting van het semester. De studenten van het college zijn op dit moment vakantie aan het houden.

Een paar dagen terug waren wij uitgenodigd voor de verjaardag van een studente, Justine. Wel nieuwsgierig naar een Oegandese verjaardag, accepteerden we de uitnodiging. Het bleef echter niet bij een uitnodiging, we waren de heuse “guests of honor”. Zonder ook maar enig idee te hebben wat het inhoudt om “guests of honor” te zijn op een verjaardag accepteerden we ook dit verzoek.

Op de dag van de verjaardag werden wij opgehaald en naar het feest geëscorteerd. Een verjaardag in Oeganda verloopt wel wat anders dan dat wij in Nederland gewend zijn. Het eerste grote verschil is dat hier alles erg strak georganiseerd is. Voor het verloop van de hele avond is een agenda opgesteld. Hier staat in wie wanneer een toespraak houdt, wanneer er gegeten en gedronken wordt en wanneer het feest is afgelopen.

Het is niet zoals in Nederland dat vrienden en familie gezellig langskomen, een cadeau geven en van een hapje en drankje genieten. Hier zitten de belangrijke mensen op een podium en de rest van de gasten is publiek. De belangrijke mensen zijn de jarige zelf, vrienden en vriendinnen die de rol van vader, moeder, opa en oma vervullen, de voorzitter van de stam van de jarige, de voorzitter van de studentenvereniging en natuurlijk de “guests of honor”. Van al deze mensen wordt ook verwacht dat ze een toespraak geven. Ook Ferdy en ik ontkwamen hier niet aan. Na het eten moesten wij een toespraak geven. Ietwat ongemakkelijk hebben we een toespraak gehouden. We hebben de jarige gefeliciteerd en iedereen bedankt voor de eer en de gezellige avond.

Na de speeches worden de cadeaus gegeven en wordt de jarige nog een keer gefeliciteerd. Hierna begint het feest, wat inhoud dat er gedanst wordt. Van de belangrijke mensen wordt verwacht dat zij als eerste dansen. Nou zijn Ferdy en ik geen echte dansers, maar vooruit. Na een tijdje gedanst te hebben begonnen de andere gasten voorzichtig mee te doen. Uiteindelijk was toch iedereen aan het dansen.

De dag na de verjaardag was de laatste dag voor de studenten. Op dit moment zijn alle studenten weg voor vakantie en “industrial training”, een soort van stage. De laatste dag voor de vakantie is altijd een feest. Zoals gewoonlijk hier in Oeganda, ten minste dat idee krijg ik, werd ook dit feest voorafgegaan door een hoop speeches. Tijdens dit feest waren Ferdy en ik weer belangrijke gasten. Dit houdt in dat we vier uur op een podium moesten zitten. Na de speeches werd er gegeten, Oegandees eten. Oegandees eten is rijst, aardappelen of matoke (een soort banaan dat naar aardappel smaakt) met groenten en gekookt vlees. Op zich niet verkeerd, alleen gekookt vlees is niet echt super. De smaak gaat er van het vlees af na gekookt te zijn. De gekookte kip was wel erg lekker. Niet de vol hormonen gespoten kippen die we in Nederland hebben, nee echt lekkere kip.

Na gegeten te hebben was het tijd om te dansen. Het is de gewoonte dat de staf als eerste gaat dansen. Wat inhoudt dat Ferdy en ik weer onze “moves” mochten laten zien. Iets minder ongemakkelijk dan tijdens de verjaardag hebben we aan onze plicht voldaan. Als lid van de staf heb je wel een groot voordeel, bier is gratis. Een vriend en staflid Okello Richard had een flesje lokale drank meegenomen. Sterk spul, best lekker. Je moet er alleen wel rustig aan mee doen. Met een percentage van 40% kan het erg snel gaan.

Het feest was erg leuk, de volgende ochtend wat minder. De studenten leken hier minder last van te hebben. Al vroeg in de ochtend vertrokken ze vanaf het college naar huis. Sinds die dag is het erg rustig op de campus. Gelukkig hoeven wij ons niet te vervelen, er is werk zat. Daarbij is de natuur hier erg mooi. Twee dagen na het vertrek van de studenten zijn we de bergen om het college heen gaan verkennen.

Okello Richard kwam ook ineens aanzetten met een harp. Hij blijkt hier erg goed op te kunnen spelen. Hij heeft mij ook geleerd om te spelen. Ik kan al drie verschillende noten spelen. Hij is op dit moment thuis bij zijn familie en komt in januari pas weer terug. De harp is hier gebleven zodat ik kan blijven oefenen. Dit doe ik dan ook.

Hoewel het nu erg rustig is vermaken wij ons nog prima. Dinsdag vertrekken we naar Mbale om kerst te vieren met Jerom. Daar hebben we een mooi hotel tot onze beschikking met een zwembad, stoombad en sauna. Het wordt een vreemde ervaring om kerst en oud en nieuw te vieren met temperaturen die niet onder de twintig graden komen. Niet dat we dat heel erg vinden.

In ieder geval iedereen die dit leest een vrolijke kerst en een gelukkig Nieuwjaar toegewenst.

Wes

PS. Hier een foto als bewijs dat er daadwerkelijk gewerkt wordt. Het begin van de MIS is op de monitor te zien

 

Sporten in Afrika

Hallo allemaal,

Het is even rustig geweest op het blog. Dit komt omdat wij het de laatste tijd erg druk gehad hebben… Nee echt, we hebben de afgelopen dagen gewerkt. Er is inmiddels een simpel, werkend prototype van de applicatie. Naast werken en lui in de zon zitten hebben we een andere bezigheid gevonden. Tegenwoordig wordt er gesport. Nou, ik en Roland sporten af en toe. Ferdy houdt zich vooral bezig met aanmoedigen.

Er was laatst een voetbalwedstrijd tussen de staf van het college en de vrouwelijke studentes. Het was eerst de bedoeling dat de staf tegen de mannelijke studenten ging spelen, maar daar werd om de één of andere reden vanaf gezien. Dit had waarschijnlijk niets te maken met het feit dat de mannelijke studenten erg goed kunnen voetballen. Hoe dan ook, wij maken deel uit van de staf en speelden ook mee.

Ik mocht zelf bepalen op welke positie ik ging spelen. Als echte Nederlander wilde ik natuurlijk als spits spelen. Daar stond ik samen met Jerom, de principal van het college. Roland stond rechts op het middenveld. Ferdy stond niet in het veld, hij moedigde ons aan en maakte foto’s. De enige voetbal ervaring die ik heb is zomers een balletje trappen met vrienden. De laatste keer dat Roland gevoetbald heeft was op zijn twaalfde. Echt goed zijn we dus niet. Daarbij kwam ook nog dat wij wel erg vaak werden afgefloten. Blijkbaar mochten we de bal maar drie keer raken. Beetje naar dat wij hier pas in de tweede helft achter kwamen.

Gelukkig waren de dames, enkele uitzonderingen daargelaten, niet erg goed. Al vrij snel werd er door ons gescoord. Nadat er een paar doelpunten werd iedereen wat minder fanatiek. Het team vond het wel goed dat de dames ook een doelpunt gingen scoren. Op één speler na dan, onze keeper. De keeper was Milton de ICT manager. Milton heeft erg veel gevoetbald en is dan ook een goede keeper. Hij wilde per se de nul houden. Dit lukte ook wel, totdat wij een penalty tegen kregen. Ik geloof dat de scheidsrechter graag wilde zien dat de dames scoorden, van een overtreding was volgens mij geen sprake. De dames wisten de penalty om te zetten in een doelpunt, vreemd genoeg was niemand daar erg bedroefd over.

Een erg leuke ervaring, alleen jammer dat ik niet gescoord heb. Het voetballen was de dames ook goed bevallen. Zo goed zelfs dat het college een officieel dames elftal heeft. Eergisteren was hun eerste wedstrijd, de eerste jaar dames tegen de tweede jaar dames. Blijkbaar was ik een guest of honor, voor de wedstrijd moest ik alle dames een hand geven. Na afloop van de wedstrijd kreeg het winnende team een geit. Ik dacht eerst dat dit een grap was, maar later werd mij verteld dat het normaal is dat er een geit cadeau gedaan wordt bij een officiële gebeurtenis. Wat er met de geit is gebeurd, daar kan ik alleen maar naar gissen. Het beest loopt hier in ieder geval niet meer rond.

De groeten uit het warme en sportieve Afrika,

Wes