Feesten in Oeganda

Hallo iedereen,

Leven is meer dan eten, drinken, werken en slapen. Er moet zo nu en dan ook gefeest worden. Gelukkig hebben wij hier de afgelopen dagen de kans toe gekregen. We waren uitgenodigd op een verjaardagsfeest en er was een feest ter afsluiting van het semester. De studenten van het college zijn op dit moment vakantie aan het houden.

Een paar dagen terug waren wij uitgenodigd voor de verjaardag van een studente, Justine. Wel nieuwsgierig naar een Oegandese verjaardag, accepteerden we de uitnodiging. Het bleef echter niet bij een uitnodiging, we waren de heuse “guests of honor”. Zonder ook maar enig idee te hebben wat het inhoudt om “guests of honor” te zijn op een verjaardag accepteerden we ook dit verzoek.

Op de dag van de verjaardag werden wij opgehaald en naar het feest geëscorteerd. Een verjaardag in Oeganda verloopt wel wat anders dan dat wij in Nederland gewend zijn. Het eerste grote verschil is dat hier alles erg strak georganiseerd is. Voor het verloop van de hele avond is een agenda opgesteld. Hier staat in wie wanneer een toespraak houdt, wanneer er gegeten en gedronken wordt en wanneer het feest is afgelopen.

Het is niet zoals in Nederland dat vrienden en familie gezellig langskomen, een cadeau geven en van een hapje en drankje genieten. Hier zitten de belangrijke mensen op een podium en de rest van de gasten is publiek. De belangrijke mensen zijn de jarige zelf, vrienden en vriendinnen die de rol van vader, moeder, opa en oma vervullen, de voorzitter van de stam van de jarige, de voorzitter van de studentenvereniging en natuurlijk de “guests of honor”. Van al deze mensen wordt ook verwacht dat ze een toespraak geven. Ook Ferdy en ik ontkwamen hier niet aan. Na het eten moesten wij een toespraak geven. Ietwat ongemakkelijk hebben we een toespraak gehouden. We hebben de jarige gefeliciteerd en iedereen bedankt voor de eer en de gezellige avond.

Na de speeches worden de cadeaus gegeven en wordt de jarige nog een keer gefeliciteerd. Hierna begint het feest, wat inhoud dat er gedanst wordt. Van de belangrijke mensen wordt verwacht dat zij als eerste dansen. Nou zijn Ferdy en ik geen echte dansers, maar vooruit. Na een tijdje gedanst te hebben begonnen de andere gasten voorzichtig mee te doen. Uiteindelijk was toch iedereen aan het dansen.

De dag na de verjaardag was de laatste dag voor de studenten. Op dit moment zijn alle studenten weg voor vakantie en “industrial training”, een soort van stage. De laatste dag voor de vakantie is altijd een feest. Zoals gewoonlijk hier in Oeganda, ten minste dat idee krijg ik, werd ook dit feest voorafgegaan door een hoop speeches. Tijdens dit feest waren Ferdy en ik weer belangrijke gasten. Dit houdt in dat we vier uur op een podium moesten zitten. Na de speeches werd er gegeten, Oegandees eten. Oegandees eten is rijst, aardappelen of matoke (een soort banaan dat naar aardappel smaakt) met groenten en gekookt vlees. Op zich niet verkeerd, alleen gekookt vlees is niet echt super. De smaak gaat er van het vlees af na gekookt te zijn. De gekookte kip was wel erg lekker. Niet de vol hormonen gespoten kippen die we in Nederland hebben, nee echt lekkere kip.

Na gegeten te hebben was het tijd om te dansen. Het is de gewoonte dat de staf als eerste gaat dansen. Wat inhoudt dat Ferdy en ik weer onze “moves” mochten laten zien. Iets minder ongemakkelijk dan tijdens de verjaardag hebben we aan onze plicht voldaan. Als lid van de staf heb je wel een groot voordeel, bier is gratis. Een vriend en staflid Okello Richard had een flesje lokale drank meegenomen. Sterk spul, best lekker. Je moet er alleen wel rustig aan mee doen. Met een percentage van 40% kan het erg snel gaan.

Het feest was erg leuk, de volgende ochtend wat minder. De studenten leken hier minder last van te hebben. Al vroeg in de ochtend vertrokken ze vanaf het college naar huis. Sinds die dag is het erg rustig op de campus. Gelukkig hoeven wij ons niet te vervelen, er is werk zat. Daarbij is de natuur hier erg mooi. Twee dagen na het vertrek van de studenten zijn we de bergen om het college heen gaan verkennen.

Okello Richard kwam ook ineens aanzetten met een harp. Hij blijkt hier erg goed op te kunnen spelen. Hij heeft mij ook geleerd om te spelen. Ik kan al drie verschillende noten spelen. Hij is op dit moment thuis bij zijn familie en komt in januari pas weer terug. De harp is hier gebleven zodat ik kan blijven oefenen. Dit doe ik dan ook.

Hoewel het nu erg rustig is vermaken wij ons nog prima. Dinsdag vertrekken we naar Mbale om kerst te vieren met Jerom. Daar hebben we een mooi hotel tot onze beschikking met een zwembad, stoombad en sauna. Het wordt een vreemde ervaring om kerst en oud en nieuw te vieren met temperaturen die niet onder de twintig graden komen. Niet dat we dat heel erg vinden.

In ieder geval iedereen die dit leest een vrolijke kerst en een gelukkig Nieuwjaar toegewenst.

Wes

PS. Hier een foto als bewijs dat er daadwerkelijk gewerkt wordt. Het begin van de MIS is op de monitor te zien

 

Sporten in Afrika

Hallo allemaal,

Het is even rustig geweest op het blog. Dit komt omdat wij het de laatste tijd erg druk gehad hebben… Nee echt, we hebben de afgelopen dagen gewerkt. Er is inmiddels een simpel, werkend prototype van de applicatie. Naast werken en lui in de zon zitten hebben we een andere bezigheid gevonden. Tegenwoordig wordt er gesport. Nou, ik en Roland sporten af en toe. Ferdy houdt zich vooral bezig met aanmoedigen.

Er was laatst een voetbalwedstrijd tussen de staf van het college en de vrouwelijke studentes. Het was eerst de bedoeling dat de staf tegen de mannelijke studenten ging spelen, maar daar werd om de één of andere reden vanaf gezien. Dit had waarschijnlijk niets te maken met het feit dat de mannelijke studenten erg goed kunnen voetballen. Hoe dan ook, wij maken deel uit van de staf en speelden ook mee.

Ik mocht zelf bepalen op welke positie ik ging spelen. Als echte Nederlander wilde ik natuurlijk als spits spelen. Daar stond ik samen met Jerom, de principal van het college. Roland stond rechts op het middenveld. Ferdy stond niet in het veld, hij moedigde ons aan en maakte foto’s. De enige voetbal ervaring die ik heb is zomers een balletje trappen met vrienden. De laatste keer dat Roland gevoetbald heeft was op zijn twaalfde. Echt goed zijn we dus niet. Daarbij kwam ook nog dat wij wel erg vaak werden afgefloten. Blijkbaar mochten we de bal maar drie keer raken. Beetje naar dat wij hier pas in de tweede helft achter kwamen.

Gelukkig waren de dames, enkele uitzonderingen daargelaten, niet erg goed. Al vrij snel werd er door ons gescoord. Nadat er een paar doelpunten werd iedereen wat minder fanatiek. Het team vond het wel goed dat de dames ook een doelpunt gingen scoren. Op één speler na dan, onze keeper. De keeper was Milton de ICT manager. Milton heeft erg veel gevoetbald en is dan ook een goede keeper. Hij wilde per se de nul houden. Dit lukte ook wel, totdat wij een penalty tegen kregen. Ik geloof dat de scheidsrechter graag wilde zien dat de dames scoorden, van een overtreding was volgens mij geen sprake. De dames wisten de penalty om te zetten in een doelpunt, vreemd genoeg was niemand daar erg bedroefd over.

Een erg leuke ervaring, alleen jammer dat ik niet gescoord heb. Het voetballen was de dames ook goed bevallen. Zo goed zelfs dat het college een officieel dames elftal heeft. Eergisteren was hun eerste wedstrijd, de eerste jaar dames tegen de tweede jaar dames. Blijkbaar was ik een guest of honor, voor de wedstrijd moest ik alle dames een hand geven. Na afloop van de wedstrijd kreeg het winnende team een geit. Ik dacht eerst dat dit een grap was, maar later werd mij verteld dat het normaal is dat er een geit cadeau gedaan wordt bij een officiële gebeurtenis. Wat er met de geit is gebeurd, daar kan ik alleen maar naar gissen. Het beest loopt hier in ieder geval niet meer rond.

De groeten uit het warme en sportieve Afrika,

Wes

Ons werk

Hallo allemaal,

Inmiddels zitten we een kleine twee weken in Afrika. Hoewel het weer, de palmbomen en de erg relaxte mensen hier anders doen vermoeden, er moet ook gewerkt worden. Daarom grijp ik deze kans aan om jullie wat te vertellen over ons werk hier.

Ons werk hier is een onderdeel van een groter project. Dit project heeft de creatieve titel: “Strengthening the Institutional capacity of Uganda’s Technical Colleges”. Dit is een project van de Hanzehogeschool, of zoals het in de documentatie wordt genoemd; Hanze University. Zoals de titel doet vermoeden is het doel van het project de technische scholen hier te verbeteren.

Hoe moet dit project de technische scholen hier verbeteren? Een blik in de projectdocumentatie leert ons het volgende, het project wil:

•           Één gezamenlijk geaccepteerd strategisch plan voor alle vier technische colleges
  
•           Het management en de administratieve processen verbeteren
  
•           Verbeterde van externe relaties
  
•           Het aangeboden onderwijs, de leerkrachten en faciliteiten verbeteren
  

Naar mijn mening een zeer nobel streven. Ons werk hier heeft voornamelijk te maken het tweede punt, het management en de administratieve processen verbeteren. Iets waar ICT uitermate geschikt voor is. Misschien niet het meest spannende wat je met techniek kan doen, hier waarschijnlijk wel het meest nuttige.

Hoe gaan wij het management en de administratieve processen verbeteren? Dit doen we door software te ontwikkelen dat de mensen hier helpt het management en administratieve processen uit te voeren. Zoals in de ICT wereld de gewoonte is bestaat hier een afkorting voor. Wij gaan een MIS ontwikkelen. MIS staat voor “Management Information System”. Onze collega Roland is al een tijd aan het werk om uit te zoeken hoe dit MIS er uit moet zien.

Vooral de administratieve processen kunnen aanzienlijk verbeterd worden. Als voorbeeld geef ik het inschrijven van een nieuwe student. In Nederland moet je wat papierwerk van de school en de IB-groep invullen. Hier is het wat ingewikkelder. Om te beginnen is het proces op elke school anders. Wel hebben ze één overeenkomst, er moet een grote stapel papier ingevuld worden. Het gemiddelde aantal handtekeningen op deze papieren is drie.

Nou is een stapel papierwerk nog geen groot probleem. Wat wel een probleem is dat studenten vanuit het hele land naar de school moeten om de papieren op te halen. Wat best vervelend is aangezien er over het hele land maar vier technische scholen zijn. Deze papieren worden ingevuld en ingeleverd. Een paar weken later moeten de studenten terug om er achter te komen of ze aangenomen zijn. Is dit het geval moet er nog een formulier ingevuld worden. Dit herhaalt zich vervolgens nog een keer.

Sinds wij hier zijn hebben we nog niet ongelofelijk veel werk verricht. Er is net een planning gemaakt en wij zijn voorzichtig begonnen met het analyseren van de gebruikte formulieren. Roland is ook nog hard aan het werk om te beschrijven hoe het MIS er uit moet gaan zien.

Nou denk ik dat een MIS de scholen hier erg helpt. Het zal het onderwijs niet direct verbeteren. Dit is jammer, want hier is een hoop verbetering nodig. Studenten hier zijn slim en erg leergierig. Het probleem hier is dat de docenten totaal geen praktijkervaring hebben. Het enige wat de studenten hier leren is wat er in de boeken staat. Het daadwerkelijk toepassen van deze kennis is dan ook een probleem.

Op de school is een ICT manager, deze man heeft op de universiteit zijn bachelor degree gehaald. Hij was echter niet in staat om een goed netwerk op te zetten. Alle computers waren geïnfecteerd met virussen en spyware. Een grote puinhoop dus. Als je het vraagt aan de ICT manager kan hij helemaal vertellen hoe het moet, het uitvoeren is een probleem.

Het is jammer dat er geen docenten zijn die hier willen helpen. Roland heeft hier les gegeven en dat werd er gewaardeerd. De studenten die les van hem gehad hebben zijn in staat om een netwerk op te zetten. Dat is al meer dan de ICT manager. Als er docenten zijn die dit lezen en zin hebben om een tijdje te onthaasten in een tropische setting. Er is vast wel iets mogelijk.

Groeten uit Kichwamba,

Wes

Avontuur met Auto

Gister geen stroom dus post ik vandaag maar…

Toen we vrijdagochtend van bed af kwamen bleek er geen stroom te zijn. Dit bleek het begin te zijn van een rustige dag. De monteur die beloofde donderdag al te komen, maar niet was gekomen was er vrijdag wel. Na enige tijd bezig te zijn geweest met brandstofpompen, wisten wij niet meer welke brandstofpomp er in zat, maar volgens de monteur zou het moeten werken.

Toen de auto weer wou starten besloten wij richting Fort Portal te gaan, aangezien wij geen van ons drieën meer geld in de portemonnee hadden. De hoeveelheid voedsel in onze kast bereikte ook een dieptepunt. De monteur wou graag een lift naar Fort Portal om daar weer op de bus te kunnen stappen richting Kampala. Achteraf gezien bleek het een goede keus om hem mee te nemen, omdat we halverwege de weg naar Fort Portal weer stil stonden.

De niet Engels verstaande/sprekende monteur had al snel door dat de brandstofpomp het weer begeven had en ging dan ook maar gauw aan de slag. Hulp werd ingeroepen van de schoolmonteur en die kwam op zijn motor/brommer aangereden met nog een brandstofpomp. Welke er nou in zit is me helemaal een raadsel, maar na 2 uur in de volle zon te hebben gestaan zat er weer wat leven in.

We vervolgden onze route richting de stad, maar vlak buiten het centrum zakte het vermogen van de Passat in een dieptepunt waarna hij weer afsloeg. Aan het begin van de stad zijn Wes en ik maar richting de bank gelopen om in ieder geval wat geld te kunnen halen. Met wat geld op zak voelt het toch wat beter in een onbekend land.

Toen wij geld ons geld uit de automaat hadden getrokken kwam Roland ook al aanrijden, welke opnieuw was afgesteld en toen  het toch wel verrassend goed deed. We zijn richting de markt gereden, en niet een markt zoals je deze in Nederland gewend bent (meer hierover kun je 1 post terug lezen).

Nadat we een korte stop hadden gehad bij de supermarkt voor boodschappen en bij de groothandel voor koekjes gingen we weer op huis aan. Circa een kilometer buiten de college begon onze geliefde Passat toch weer een beetje tegen te sputteren, met moeite hebben we de laatste twee heuvels beklommen, waarna we het terrein van het college konden betreden.

Zondag komt de monteur weer… Althans tot voorkort dachten wij dat, maar het blijkt dus maandag te worden.

Zaterdag; Dit was een mooi dag, veel zon. Ik heb begrepen dat het de gesneeuwd heeft in Nederland, maar daar is hier geen enkel teken van. Hier is zelfs verkondigd dat het regenseizoen is afgelopen en de eerst volgende regenbui word pas weer verwacht rond eind maart/begin april.

Tegen de middag toen we aan het lunchen waren werd er gevraagd of wij vandaag mee wouden naar de sportwedstrijden van onze basketbal, volleybal en voetbal teams in Fort Portal. Hier stemden wij mee in en we zouden rond half 3 vertrekken richting Fort Portal. Toen het tegen 3 uur liep en er nog geen teken van vertrek was, gingen wij polshoogte nemen en bleek de truck kapot te zijn. Iets met de versnellingsbak. Een monteur zou uit Fort Portal komen om deze te repareren, maar voordat deze klaar was werd het al te laat om die kant nog op te gaan.

Aangezien Roland deze ochtend nog naar de stad is geweest met de principal heeft hij voor ons Simkaarten meegenomen. Nu zijn we ook telefonisch bereikbaar en kunnen we naar huis bellen en gebeld worden (via Skype weliswaar) voor een redelijk tarief. Indien je een van onze nummers zou willen, stuur dan maar even een mailtje.

Ferdy

To the market...

Osibire ota iedereen,

Gisteren heb ik geleerd hoe je goedendag/goedenavond zegt in het locale dialect. Goedemorgen is trouwens “Walala ota”. De afgelopen dagen hebben wij niet stilgezeten. We zijn zelfs al voorzichtig begonnen met het project.

Eergisteren zijn wij voor het eerst naar de markt geweest. De markt is vijf minuten lopen vanaf de campus, midden in een klein dorp. De markt hier is wel wat anders dan wij gewend zijn. Er staan hier bijvoorbeeld geen marktkramen, alleen een hoop mensen die hun producten op de grond hebben uitgestald.

De eerste keer naar de markt was vrij intimiderend. Als je daar komt als blanke, staat werkelijk iedereen je aan te staren. Het zien van een blanke man hier is een erg zeldzame gebeurtenis, laat staan dat er één bij je marktkraam staat. Wanneer je de markt oploopt komen er kinderen naar je toe om je te groeten en te vragen hoe het met je gaat. Hierna volgt vaak de vraag “please give me money”. Dit geeft mij een erg ongemakkelijk gevoel.

Op de markt wordt voornamelijk verkocht wat er in de buurt verbouwd wordt. Het fruit dat je hier kan kopen is erg vers en ook erg lekker. Bananen koop je hier per halve tros, dat is een tros zoals die aan de boom zit. Het eten is ook erg goedkoop, voor minder dan een euro kan je eten kopen voor vier personen. Dan heb je ongeveer vier kilo aan groente en fruit. Er is ook vlees en vis te koop. Het is volgens mij geen goed idee om dit ook te eten. De vis ligt de hele dag in de zon en stink ook heel erg, daarbij komt dat het er ook niet echt smakelijk uit ziet. Vlees wordt te plekke gesneden op een niet erg hygiënisch uitziende blok hout.

De tweede keer naar de markt voelde anders. Ik voelde mij meer op mijn gemak. Of dit nou was omdat wij minder aangekeken werden, of dat ik er aan begin te wennen dat weet ik niet. Hoewel de mensen vreemd kijken wanneer wij langslopen zijn ze wel heel erg aardig. Het is trouwens wel handig dat iemand uit deze regio met je mee gaat wanneer je inkopen doet. Wanneer je alleen als blanke inkopen doet betaal je twee tot drie keer meer dan wanneer iemand uit de regio inkopen doet.

Graag wil ik iedereen dat regelmatig een bericht achterlaat bedanken. Het internet hier is net even wat te langzaam om regelmatig te reageren op de berichten. Ik lees ze in ieder geval wel altijd met veel plezier door.

Oikare kurungi,

Wes

Dag 2...

Het is al een paar dagen geleden dat ik een post heb gemaakt hier, vandaar dat ik dat nu maar even aan het doen ben. Roland, Wes en Annet zijn nu een film aan het kijken, sinds dat ze een DVD ontdekt hebben bij Milton met een paar films erop is ze gek op films. Nou zat ze wat te loeren op onze externe harde schijven en vond daar een aantal films, waar van ze nu een aan het kijken is. Dit leek mij een uitstekend moment om even een post te maken aangezien ik Death Race al gezien heb.

Waarom heeft de vorige post van Wes rare stukken zoals “[[FOTO HUIS]]”?! Nou… Het was de bedoeling dat daar foto’s kwamen, maar het internet was gister niet te doen en het is er niet van gekomen. Zodra er even internet was hebben we de tekst er op gegooid, inclusief die stukken.

De VW is nog steeds niet gemaakt… Zou vandaag komen, maar is uitgesteld naar morgen. We zitten hier dus nog steeds zonder geld… Roland is ook praktisch blut, dus het gaat allemaal vrij goed hier. Voor de rest hebben we vandaag lekker gegeten, pasta met salade (Pasta van verse tomaten).

Of een Opel het hier beter doet, tja… dat is maar de vraag… Het enigste wat hier rond rijd van Toyota en Nissan. Het grote nadeel wat je hebt met een VW óf Opel is dat als er iets kapot gaat (wat zeker gebeurd) dan kun je hier amper onderdelen krijgen, daarom komt er ook een mannetje uit Kampala om de Passat te maken.

Vandaag was een rustig dagje, niet al te veel gedaan eigenlijk. Wel heb ik wat software kunnen testen en we hebben onze leefruimte wat efficiënter ingedeeld (lees: tafel verschoven), zodat we er nu omheen kunnen zitten. Wel zo handig als je maar één tafel hebt. Trouwens de beloofde koelkast laat ook nog op zich wachten, maja… we redden ons wel. Lauw water, lauw bier. Overigens alleen maar bier gehad op de eerste dag dat we hier waren. De blikjes dienen nu als asbak.

Nou ik ga straks maar proberen wat foto’s te uploaden, we zullen zien.

Ferdy

Eerste post vanuit Uganda

Dames, heren, jongens en meisjes,

Het heeft even geduurd maar nu is het echt zo ver. Hier is mijn eerste blogpost uit Uganda. Het was de afgelopen dagen erg heftig, reizen van Dusseldorf naar Dubai, van Dubai naar Addis Ababa en van Addis Ababa eindelijk naar Entebbe. Best vervelend al dat overstappen, het scheelt echter wel 400 euro. Eenmaal aangekomen op Entebbe werden wij opgevangen door Jerom Adutu. Jerom is de principal van de school waar wij ons werk gaan doen.

Samen met Jerom zijn we naar Kampala gegaan. In Kampala hebben we een hotel opgezocht, eerst even slapen voordat we verder reizen. Alhoewel eerst slapen, eerst even uitrusten natuurlijk. Uitrusten is volgens Jerom eerst een uur fitness (nou ja, vooruit). Daarna sauna gevolgd door een stoombad. Heerlijk, na een volle dag reizen, lekker ontspannen in de sauna. Hierna zijn we gaan eten, met menu bestond uit fish and chips, beef and chips en pork and... je raadt het al chips. Wel hebben ze een aardig biertje in Uganda, Club. Goed te drinken en het komt in halve liters. Omdat het best warm was ging het bier er aardig in. Achteraf gezien was het misschien niet heel verstandig om aan het bier te gaan, we moesten namelijk om half vijf ’s ochtends weer op.

De reis van Kampala naar Kichwamba duurt ongeveer vier uur. Op zich niets mis mee. Alleen, wij waren alle drie vrij brak en zijn de wegen hier ook niet echt super. Het was dus niet de meest comfortabele rit die ik ooit heb gemaakt. Daarbij kwam ook nog dat de bijwerkingen van de malaria medicijnen beginnen te komen, ik had het gevoel dat ik zat te trippen in de auto. Telkens als ik mijn ogen even dicht deed zag ik weer iets vreemds.

De omstandigheden maakten de reis niet optimaal, dit werd goedgemaakt door de ongelofelijk mooie omgeving. Neem van mij aan, en van de foto’s die nog online komen, Uganda is een geweldig mooi land. Het ene moment rijdt je door een stad heen, het andere moment sta je op een weg midden in het oerwoud, ongelofelijk.

Uiteindelijk zijn we aangekomen in Kichwamba, hier stond Roland Heeling al op ons te wachten. Roland is hier bezig met zijn afstudeeropdracht. Als je graag wil zien wat hij allemaal meemaakt ga naar www.heeling.nl. Jerom moest meteen vergaderen, wij kregen een uitgebreide rondleiding van de school. Binnenkort maak ik een uitgebreide blogpost over de school, inclusief foto’s.

In de middag  boodschappen doen in Fort Portal, de stad hier vlak bij. Het was de bedoeling dit om één uur ’s middags te doen. Dit was de bedoeling, vijf minuten op weg, net na een heuveltje hield de auto er mee op. Gelukkig is motorvoertuigen techniek een vak dat op de school gegeven wordt. Binnen vijf minuten stond er een leraar naast de auto, kijkende wat er mis was. Het kon niet opgelost worden, dus werd de hele klas opgetrommeld om mee te helpen de auto weer terug de heuvel op te duwen.

De technici zijn de rest van de dag bezig geweest om de auto te repareren. Wij hebben hier nog een uurtje of drie op gewacht. Het repareren ging niet lukken, daarom is er een monteur gebeld uit Kampala. Deze monteur komt de volgende dag langs om de auto te repareren. Wij zijn ondertussen met een andere auto de stad in gegaan. Dit was achteraf maar goed ook, de auto die stuk ging was een Volkswagen Passat. Niet het ideale vervoersmiddel aangezien het ging regenen en de enige weg naar Fort Portal een zandweg is. Verkeer in Uganda is een geval apart, hier zal ik binnenkort ook een blogpost over maken. Ik hoop binnenkort een trip naar Fort Portal te filmen.

Op dit moment zit ik rustig samen met Ferdy en Roland in ons huisje een deze blogpost te schrijven. Met mij gaat alles goed. Ik kijk mij ogen uit en geniet volop. De berichten die jullie achterlaten lees ik allemaal door. Het is erg leuk om van jullie te horen. Het Internet hier is niet ideaal. Emailen en het updaten van het weblog is daarom soms lastig.

Groeten uit Kichwamba - Uganda,

Wes

 

Dubai

Na een vlucht van bijna 6 uur zijn we dan eindelijk geland ik de grote olie-stad. Jammer genoeg kwamen we in de nacht aan, maar de lichten waren ook mooi.

Na een emotioneel vertrek en veel goede dingen toe gewenst te hebben gekregen was het tijd om te gaan. De dag zelf had ik vanaf 1 uur al niet veel meer gegeten, maar toen ik ingecheckt was kreeg ik wel weer wat honger. Zelfs aan boord kregen we rond 10 uur kip-curry voorgeschoteld.

Hoewel ik wel moe was toen ik aan kwam in Dusseldorf, heb ik weinig tot niet kunnen slapen in tegenstelling tot mijn buurvrouw welke weinig van de vlucht heeft mee gekregen. :) De inflight films waren aan het begin wat oud, maar toen de meeste mensen lagen te slapen werd het beter.

Als alles goed gaat zijn we over enkele uren weer in de lucht richting Uganda. Voor zover een update van mij.

Ferdy

Twee dagen voor vertrek

Hallo allemaal, 

Ferdy heeft al een post gemaakt, dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Na een paar drukke weken op school, Censi project afronden en veel geregel, is het dan eindelijk zo ver. Nog twee dagen en wij vertrekken. 

Dit blog willen wij gebruiken om familie, vrienden en andere geïnteresseerden geïnformeerd te houden. Ook is dit de plek waar verteld wordt wat wij allemaal meemaken. Of het leuk is, of het tegenvalt, of wij al heimwee hebben, hier lees je het. 

Daarnaast gaan wij ook veel foto's maken en die hier beschikbaar stellen. Op deze manier krijgen jullie een beeld van onze ervaringen daar. 

Houd de site goed in de gaten, of nog beter gebruik de Atom feed om in de gaten te houden wanneer wij weer wat geschreven hebben. 

Voor de meesten, tot over 5 maanden, 

Wes

Paar dagen tot vertrek..

Nog een paar dagen en dan is het zo ver. Zondag vertrekken Wes en ik richting Uganda om daar onze verdiepende stage voor het derde jaar Informatica te doen en zullen daar verblijven tot 19 april 2009. Wij zullen verblijven in het plaatje Kichwamba vlak bij Fort Portal.

Na veel geregel, formulieren tekenen en vaccinaties halen is het dan eindelijk helemaal rond. Zondag 20.45 vertrekken wij per vliegtuig vanaf Dusseldorf naar Entebbe (via Dubai). Nu alleen nog de koffers inpakken...

Ons blog is nu nog vrij leeg, maar hoe langer wij daar zijn hoe meer inhoud dit blog zal krijgen. Ook zullen wij ons best doen zoveel mogelijk foto's te posten, maar het internet/stroom net is daar niet altijd even stabiel zoals wij begrepen hebben van Roland.

Roland is een deeltijd student bedrijfsinformatica die nu bezig is met zijn afstudeerstage. Hij is bezig met het maken van een plan voor het maken van een Management Informatie Systeem voor de middelbare technische colleges in Uganda. Meer informatie hierover kun je hier lezen: http://www.heeling.nl/afstudeeropdracht/

Verder houdt ook hij een weblog bij, dat kun je hier bekijken: http://www.heeling.nl/

Zodra wij daar aankomen zullen wij beginnen met het uitvoeren van dat plan. Een maand na aankomst zal Roland weer terug gaan naar Nederland en dan zullen wij ons zelf moeten redden. 

Foto Guesthouse waar wij de komende 5 maand verblijven